anioły wstydu i bezwstydu

Zamiast notatek w książce, obok podkreśleń, zakreśleń, załamań kartek...

"...Więc nie istnieje, ale się wstydzi! Nie chciał powiedzieć - ja to powiem: nie istnieje, p o n i e w a ż się wstydzi. Mój wstyd zaczyna się tam, gdzie kończy się "ja"; "ja" stanowi granice wstydu. Zaiste, człowiek w zupełności rządzony przez wstyd to człowiek nieistniejący. Jest jak liść miotany przez wiatr na wszystkie strony, nie wedle własnej woli, ale wedle woli wiatru, to znaczy przypadkowych pchnięć żywiołu. Śmieć unoszony przez fale.
... Człowiek istnieje tylko wtedy i tylko na tyle, na ile postępuje wbrew wstydowi. Więcej: nie "wbrew", bo wówczas wstyd nadal trzymałby nad nim rząd - ale m i m o wstydu, to znaczy nie zwracając zupełnie uwagi na jego wskazania, nie pamiętając o nim, nigdy i w żadnej sytuacji wstydu nie doznając.
...Natomiast ludzi pozostających we władzy wstydu, ludzi nieistniejących - iluż ich spotykamy każdego dnia !
...Jedno uczucie bezbłędnie odróżni człowieka od pozoru człowieka: nuda. Spotkanie człowieka z człowiekiem nigdy nie jest nudne: coś prawdziwego dotyka czegoś prawdziwego, tajemnica tajemnicy, zagadka rozwiązuje zagadkę. Ale jak wielu zna panna podobnych ludzi? Bywała panna na salonach, to widziała setki tych kukieł zamrożonych między przyzwoitością a koniecznością.(...)"

/Lód - Jacek Dukaj/

Jeszcze nie wiem co o tym myśleć...